• facebook
  • rss
  • Blisko Źródła

    dodane 14.02.2013 00:15

    Pasjonująca wspinaczka na górski szczyt, tajemniczy zamek, gdzie w labiryncie komnat mieszka Król, rozkwitające ogrody, trzymająca w napięciu opowieść o wielkiej miłości – to nie baśnie, ale „kadry” z dzieł doktorów Kościoła. We Wrocławiu przybywa ludzi odkrywających skarby chrześcijańskiej duchowości.

    Zachęcające do nauki medytacji plakaty, jakich pełno na ulicach, zwykle nie prowadzą bynajmniej do którejś z parafii. Dlaczego podobne hasła kojarzą się głównie z religiami Dalekiego Wschodu? O tym, że modlitewna tradycja Kościoła jest o wiele głębsza niż dalekowschodnie czy relaksacyjne praktyki, i że nie ogranicza się bynajmniej do wyciszenia czy samej medytacji, przekonanych jest coraz więcej osób. We Wrocławiu nie brak środowisk, gdzie na co dzień żyje się modlitwą odwołującą się do skarbów chrześcijańskiej duchowości – karmelitańskiej, ignacjańskiej czy innych. Wśród takich propozycji jest grupa modlitwy kontemplacyjnej przy parafii pw. św. Augustyna – jedna z tych, które zrodziły się w kręgu ludzi sympatyzujących z rodziną Przyjaciół Miłości Miłosiernej. Być może wkrótce powstaną kolejne. Drogę modlitwy, którą proponują, można poznać choćby w czasie dnia skupienia, jaki wkrótce w parafii pw. NMP Bolesnej na Strachocinie poprowadzi Marcin Gajda – lekarz, teolog, psychoterapeuta, ojciec czwórki dzieci. Razem z żoną Moniką prowadzi działalność terapeutyczną i rekolekcyjną.

    Niebo już teraz

    – Zdumiewające jest to, jak bardzo płytko wielu chrześcijan rozumie duchowość – mówi Marcin Gajda. – Przypominamy ludzi, którzy wyruszyli w drogę, a zapomnieli o celu. Zwykle cel życia duchowego wyobrażamy sobie gdzieś w „przestrzeni” po śmierci, na zasadzie wierszyka „do kościoła chodzić trzeba, żeby dostać się do nieba”. Nie znamy całego skarbca Tradycji Kościoła, nauczania ojców, doktorów, którzy ukazują nam szczyt – zjednoczenie z Bogiem, przebóstwienie – rozumiane jako udział w życiu samego Boga. Chrześcijaństwo ma być doświadczeniem spotkania z Nim już tu, teraz. Już na ziemi mamy w pewien sposób doświadczyć nieba. W drodze do tej rzeczywistości kluczowa jest modlitwa – i to taka niezatrzymująca się na słowach, rozważaniach, ale zmierzająca do kontemplacji, prostego, pełnego miłości bycia przed Bogiem. M. Gajda podkreśla, jak bardzo ważne jest dla niego i żony mocne zakotwiczenie w Kościele katolickim, jego Tradycji. Stąd czerpanie z dzieł doktorów Kościoła – zwłaszcza św. Jana od Krzyża, św. Teresy z Avila, św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Gajdowie dzielą się swoim doświadczeniem modlitwy m.in. pośród Przyjaciół Miłości Miłosiernej. – To nie jest wspólnota, raczej rodzina duchowa – tłumaczy Marcin. – Razem z żoną odkryliśmy – choć w rzeczywistości nie jest to nic nowego – „duchowość pustych rąk”: prostoty, zaufania wobec Boga, modlitwy „ubogiej”, dążącej ku kontemplacji. Pojawiła się grupa osób, która odnalazła się w tym nurcie, uznała go za owocny w swoim życiu. I tak powstali Przyjaciele Miłości Miłosiernej, którzy spotykają się na rekolekcjach, sesjach. Jedna z takich sesji zaowocowała powstaniem w różnych częściach Polski grup modlitwy kontemplacyjnej, ułatwiających przeżywanie jej na co dzień.

    Cisza i miłość

    – Dwa lata temu uczestniczyliśmy z żoną, Anią, w Warszawie w rekolekcjach z udziałem Gajdów, ks. Wacława Grądalskiego, a także ks. Carla Arico ze Stanów Zjednoczonych, współzałożyciela stowarzyszenia propagującego modlitwę kontemplacyjną w Kościele katolickim – mówi Bartek Jurkiewicz. Uczestniczyła w nich również m.in. Monika z Wrocławia. Po powrocie zawiązała się przy parafii pw. św. Augustyna jedna z grup modlitwy kontemplacyjnej. – Spotkania odbywają się w soboty o 10.00 i mają charakter otwarty. Nie istnieje jakiś cykl formacyjny; część osób przychodzi regularnie, niektórzy raz na jakiś czas. Mamy kapłana, który jest naszym opiekunem – w tym roku jest nim o. Piotr Ferfecki OFMCap – opowiadają. Spotkania grup odwołują się do prastarej tradycji Kościoła, stąd mają formę lectio divina – czytania Bożego, na które składają się: lectio (czytanie), meditatio (rozważanie), oratio (spontaniczna odpowiedź) i contemplatio (kontemplacja). Ten ostatni punkt to stworzenie przestrzeni ciszy, wiary, skupienia serca, „uważności”, „miłosnej uwagi”.

    «« | « | 1 | 2 | » | »»
    oceń artykuł

    Zobacz także

    , aby komentować lub podaj nazwę wyświetlaną
    Gość

      Reklama

      Zapisane na później

      Pobieranie listy

      Reklama

      przewiń w dół