Wydarzenie już po raz trzeci zorganizowała wspólnota Ezer - środowisko skupiające kobiety z dekanatu Wiązów. - Nazwa wspólnoty nawiązuje do biblijnego określenia ezer (pomoc, siła), które w Księdze Rodzaju opisuje unikatową tożsamość i godność kobiety. Opiekunem duchowym wspólnoty Ezer jest ks. Adam Skalniak, dawny dziekan dekanatu Wiązów, a obecnie proboszcz parafii pw. św. Franciszka z Asyżu we Wrocławiu - mówi Anna Dewerenda, organizatorka dnia skupienia.
Program rozpoczął się w przedpołudniowych godzinach w Kościele pw. św. Wawrzyńca. Centralnym punktem porannej części była adoracja Najświętszego Sakramentu, wypełniona słowami św. Faustyny. To właśnie tam, w bezpośredniej bliskości z Chrystusem, uczestniczki mogły złożyć swoje codzienne troski, intencje i prośby, czerpiąc siłę z Tego, który jest źródłem wszelkiej łaski.
Następnie odbyła się konferencja zatytułowana "Kobieta i jej rola w Kościele", którą wygłosił ks. Andrzej Jackiewicz, dziekan dekanatu Wiązów. - Prelekcja pomogła nam spojrzeć na swoje miejsce we wspólnocie wierzących przez pryzmat nauczania Kościoła, przypominając, jak ogromną i niezastąpioną wartością są "geniusz i siła kobiety", o których tak często pisał św. Jan Paweł II - opowiada A. Dewerenda.
Po modlitwie przyszedł czas na zmianę otoczenia - uczestniczki przeniosły się do pobliskiej sali w pałacu. Przerwa kawowa stała się doskonałą okazją do rozmów, wymiany doświadczeń i nawiązywania znajomości w serdecznej atmosferze.
W południe rozpoczęły się warsztaty, które pozwoliły uczestniczkom na nowo odkryć i głębiej zrozumieć, czym jest miłosierdzie. Tę część formacyjną zwieńczyła modlitwa majówkowa w pałacowym parku. Kobiety zgromadziły się pod symbolicznym dla nich platanem, na którym umieszczona jest ikona Matki Bożej, powierzając Maryi owoce swoich rozważań.
- Źródłem dnia skupienia była Msza św., podczas której mogłyśmy wspólnie dziękować za dar spotkania, życia i wiary - zaznacza pani Anna.
Wydarzenie zwieńczył popołudniowy grill. Ta nieformalna część agapy, pełna śmiechu, ciepłych rozmów i radości, była pięknym świadectwem tego, że Kościół to żywa, tętniąca życiem wspólnota.
