Wspólnota młodzieżowa Phileo funkcjonuje na co dzień przy parafii pw. Trójcy Świętej we Wrocławiu-Krzykach. W ciągu roku mają kilka wyjazdów, ale to ten sierpniowy - na koniec wakacji - wydaje się najważniejszy.
Na osiem dni do Centrum Spotkań i Dialogu w Skorzeszycach przyjechało 85 osób w wieku od 14 do 23 lat. To rekolekcje, ale także czas odpoczynku i budowania wspólnoty. Młodzi poznają się podczas rozmów, wspólnych zabaw i przygotowywanych przez siebie wydarzeń. Organizują dyskoteki, grają w piłkę i planszówki, uczestniczą w warsztatach muzycznych. Przygotowali nawet „świeczysko” i podczas którego odgrywali tóżnego rodzaju scenki. Jest dużo śmiechu, kreatywności i pomysłów.
Najbardziej jednak rzuca się w oczy coś, czego nie ma. Nie ma ciągłego patrzenia w ekran.
– Dużo ze sobą rozmawiają. My, dorośli, współcześnie często narzekamy, że młode pokolenie siedzi z nosem w telefonie. Tutaj tego nie ma – zauważa ks. Jakub Deperas, opiekun wspólnoty Phileo.
Starszym uczestnikom nie brakuje pomysłów, by wciągać młodszych. Młodsi z kolei czerpią od nich doświadczenie. – Starsi inspirują młodszych, są dla nich przykładem. Następuje między nimi wymiana. Jedni i drudzy czerpią wartość z tego, że są razem – podkreśla kapłan.
Dla 17-letniego Joachima Skutnika najważniejszym słowem opisującym ten wyjazd jest relacja.
– Jestem tu, żeby odpocząć od codzienności, ale też żeby czerpać wiedzę i doświadczenie od innych uczestników i od księdza. Każdy człowiek ma coś interesującego i jestem tu, żeby choć trochę to odkryć – mówi Joachim.
Dlatego rozmawia. Słucha. Polemizuje. Poznaje cudze spojrzenie i przy okazji odkrywa coś w sobie.
– Możemy się nie zgadzać w niektórych sprawach, ale to też jest wartościowe w relacjach. Jestem tutaj ze wspólnotą, żeby korzystać z młodości, która niedługo będzie się kończyć. Takich okazji będzie coraz mniej. Nadchodzi więcej obowiązków – przyznaje 17-latek.
Skorzeszyce pozwalają mu na chwilę wyjść z codziennego rytmu. Korzysta z ciszy i spokoju. Jego zdaniem tu żyje się trochę inaczej niż na co dzień. Ten świat nie jest jednak ucieczką od rzeczywistości. Przeciwnie – uczy, jak ją przeżywać.
Joachim podkreśla, że ważnym elementem rekolekcji staje się dla niego duchowy wzrost. Są rozważania, czas ciszy i modlitwy. Młodzi poznają historię króla Dawida i pracują ze słowem Bożym. Mają także niezwykły „luksus Nikodema” – możliwość nocnego czuwania przy Jezusie w Najświętszym Sakramencie.
– Wiem, że jestem tu nie tylko po to, żeby odpocząć, ale żeby wzmocnić wiarę – oznajmia Joachim.
Wspólnota daje mu także poczucie bezpieczeństwa. Podoba mu się to, że młodzi są dla siebie życzliwi i otwarci. Nikt ze sobą nie rywalizuje, nie podkopuje drugiego. Jego zdaniem fundamentem takiej postawy jest wiara w Boga. Nie oznacza to, że wszystko jest idealne. Jak w każdej grupie zdarzają się nieporozumienia. Ważne jest jednak to, co młodzi robią z tym, co ich dzieli.
– Dbamy o relacje przez pryzmat chrześcijańskich wartości: miłosierdzia, otwartości i jedności. Dzięki temu te relacje są zdrowe. Dlatego w tym gronie można się poczuć bezpiecznie – mówi 17-latek.
I właśnie relacje okazują się największą wartością rekolekcji. – Czasem zauważam w drugiej osobie coś wyjątkowego. Takie relacje uczą nas często rzeczy niespodziewanych – dodaje Joachim.
Podobnie przeżywa ten czas Ala Terpiłowska. Bierze udział w kolejnych wyjazdach, bo zostają w niej wspomnienia, do których można później wracać w zwyczajnej codzienności. One poprawiają jej na co dzień humor.
– Tutaj naprawdę odpoczywam, skupiam się na Bogu, modlitwie i relacjach z innymi – opisuje 16-latka. Docenia także to, że młodzi dostają przestrzeń na własną inicjatywę. – Mamy naprawdę czas na wszystko, także na swoje pomysły. Bardzo to lubię – przyznaje. Rekolekcje uczą ją nie tylko wiary, ale tworzenia relacji z innymi, które przetrwają lata.
W tym roku podczas konferencji ks. Jakub prowadzi młodych przez historię króla Dawida. Po konferencjach przychodzi moment ciszy. – Dostajemy dodatkowe pytania, które dają nam do myślenia. To dla mnie niezwykle cenny czas – mówi Ala.
Dla ks. Jakuba z kolei ten wyjazd jest także lekcją o młodym pokoleniu. Widzi je z bliska – nie przez statystyki, medialne narzekania czy stereotypy.
Co sobie ceni najbardziej? Widzieć młodych siedzących razem w kaplicy. Widzieć, jak odkładają smartfony. Jak potrafią dobrze bawić się bez ekranu. Jak rozmawiają ze sobą długo i na poważnie. Jak tworzą scenki, grają, śpiewają, a potem klękają do modlitwy. Jak się razem dobrze bawią bez ekranu, jak poznają Boga przez liturgię, sakramenty i słowo Boże.
– Dla mnie to ogromne szczęście, że w tych czasach, kiedy tak się narzeka na młodych, ja obserwuję ich z zupełnie innej strony. To doświadczenie mnie buduje, inspiruje i motywuje do tego, że warto poświęcać swój kapłański czas – opowiada ks. Deperas.
W Skorzeszycach młodzi nie odrzucają technologii. Po prostu pokazują, że nie jest im ona potrzebna do wszystkiego. Potrafią odłożyć telefon, żeby spojrzeć na człowieka siedzącego obok. Potrafią wytrzymać w ciszy. Potrafią się nudzić, śmiać, rozmawiać, modlić i wspólnie coś stworzyć.
Joachim mówi o tym najprościej: – Bóg jest dla nich kluczowym elementem wyjazdu i jego głównym celem. Ale obok wiary jest jeszcze coś bardzo ludzkiego – radość z bycia razem w młodości.
17-latek dodaje słowa wdzięczności wobec ks. Jakuba, który mimo 85 osób stara się, by nikt nie pozostał anonimowy.
– Dba o to, żeby każdy poczuł się zaopiekowany z duchowej i osobistej strony. Żeby każdy otrzymał uwagę bezpośrednią, jako osobna jednostka. To jest dla nas wielki dar – uważa Joachim.
Osiem dni w Skorzeszycach pokazuje więc coś więcej niż tylko udane wakacyjne rekolekcje. Pokazuje młodych, którzy wybierają relację zamiast ekranu, rozmowę zamiast przewijania kolejnych treści i wspólnotę zamiast samotności z telefonem w dłoni. A przede wszystkim – młodych, którzy chcą poznawać Boga i siebie nawzajem.
