Biskup pomocniczy archidiecezji wrocławskiej oraz przewodniczący Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego KEP rozpoczął od obrazu uczniów idących do Emaus. Jezus dołącza do nich w drodze, choć początkowo Go nie rozpoznają. Zdaniem biskupa właśnie ten ewangeliczny obraz dobrze opisuje zadanie osób konsekrowanych we współczesnym świecie.
– Przede wszystkim trzeba dołączyć do dzisiejszego człowieka. To jest charyzmat obecności – mówił. Chodzi o wyjście ku człowiekowi, który podobnie jak uczniowie z Emaus schodzi ze swojej „Jerozolimy” – miejsca rozczarowania, kryzysu i niespełnionych oczekiwań – w stronę pozornego bezpieczeństwa.
Osoba konsekrowana nie zawsze musi od razu zostać rozpoznana jako ktoś, kto przynosi gotowe odpowiedzi. Najpierw powinna być blisko, słuchać, wejść w sytuację drugiego człowieka, a dopiero potem pomagać mu odkrywać sens i prowadzić ku spotkaniu z Chrystusem.
Drugim ewangelicznym obrazem przywołanym przez bp. Kicińskiego była przypowieść o miłosiernym Samarytaninie. Biskup zwrócił uwagę na szczegół opowieści: kapłan i lewita „przechodzili” obok pobitego człowieka, podczas gdy Samarytanin jakby szukał okazji, by zauważyć potrzebującego.
– Być jak Samarytanin, czyli odnajdywać dzisiejszego człowieka – tłumaczył.
Człowiek leżący przy drodze, pobity i pozostawiony „w pół drogi”, stał się dla niego obrazem współczesnych ludzi zranionych, zagubionych i samotnych. Samarytanin nie zatrzymuje się jednak po to, by zapytać jedynie, czego komuś potrzeba. Najpierw się zatrzymuje, a dopiero potem odkrywa konkretną sytuację człowieka.
– Często próbujemy pomagać, ale nie mamy czasu wsłuchać się w życie człowieka – zauważył bp Kiciński.
Trzecim obrazem była scena z życia św. Pawła, który wychodzi poza bramę miasta, nad rzekę, gdzie spotyka ludzi. Według biskupa również ten obraz pokazuje konieczność przekraczania własnych schematów.
– Za bramę możemy powiedzieć naszego ludzkiego myślenia, które podpowiada: po co, na co, dlaczego? – mówił. – Osoby konsekrowane są powołane do tego, aby wychodzić nad rzekę życia dzisiejszego człowieka.
Jak podkreślał, Kościół ma dziś bardzo wiele diagnoz dotyczących współczesnego świata. Trudniejsze jest pytanie, co z tą wiedzą zrobić.
– Diagnozę mamy świetną. Tylko teraz aplikacja. Co z tym zrobić? – pytał. Odpowiedzią powinno być wyjście ku ludziom i wejście w ich realne życie.
Bp Kiciński wskazał następnie konkretne zasady budowania bliskości, odwołując się m.in. do przesłania papieża Franciszka dotyczącego życia konsekrowanego.
Pierwszą z nich jest umiejętność słuchania „języka serca” współczesnego człowieka. Osoby konsekrowane – wyjaśniał– mają szczególną możliwość uczenia innych tej postawy: mieć czas dla Boga, ale równocześnie poświęcać czas człowiekowi.
– Nie chodzi tylko o to, żeby być na powierzchni. Trzeba po prostu spotkać się w sercu – zaznaczył.
Zilustrował to przykładem z pieszej pielgrzymki na Jasną Górę. Bp Kiciński pielgrzymuje pieszo od 31 lat. Jadąc samochodem, można zobaczyć piękną willę i stojący po drugiej stronie drogi chylący się ku ruinie dom. Perspektywa zmienia się jednak podczas pieszej wędrówki.
Przy jednym domu widać zadbany płot, bramę i ostrzegający napis „zły pies”. Przy drugim – walące się ogrodzenie, ławeczkę, a na niej starszą kobietę jedzącą kołacza czy drożdżówkę.
– Zatrzymać się. To jest właśnie rola osób konsekrowanych: żeby uczyły nas dzisiaj w świecie zatrzymać się przy drugim człowieku – mówił.
Kolejnym zadaniem jest niesienie ludziom bliskości Boga w bardzo konkretny sposób. Dzisiejszy człowiek – przekonywał biskup – potrzebuje nie tylko pięknych słów, ale także realnej pomocy.
Jako przykład przywołał siostry, które przyjmują osoby potrzebujące. Na śniadania przychodzi do nich 70–80 osób. Jest jedzenie, rozmowa i zwyczajna ludzka obecność.
– To jest piękne. Właśnie to jest miłosierdzie w praktyce – podkreślił.
Wśród zadań osób konsekrowanych wymienił także budzenie nadziei. W świecie, w którym wielu ludzi jest pogrążonych w smutku i zniechęceniu, świadectwo radości może stać się konkretną pomocą.
– Dzisiejszy człowiek często jest bez nadziei. Trzeba radością budzić nadzieję w drugim człowieku – mówił.
Osoby konsekrowane mają również dawać pocieszenie, ukazywać inną perspektywę, a swoim życiem owocować darami Ducha Świętego. Bp Kiciński wskazał na potrzebę czułości, budowania relacji przyjaźni, szukania rozwiązań z miłością oraz pielęgnowania życia wspólnotowego.
W tym kontekście przywołał dokument o życiu braterskim we wspólnocie. Życie wspólnotowe nie może ograniczać się do organizacji i wypełniania obowiązków. – Bratnia wspólnota bez radości jest na wymarciu – zauważył.
Dlatego świadectwo radości jest jednym z ważnych wymiarów obecności osób konsekrowanych. Jej szczytem pozostaje Eucharystia, a dopełnieniem – bliskość i towarzyszenie.
– To jest powołanie osób konsekrowanych: bliskość i towarzyszenie – podkreślił. Nawiązując do słów z „Małego Księcia”, przypomniał, że człowiek staje się odpowiedzialny za tego, z kim nawiązał relację.
Różne formy życia konsekrowanego – mówił – ukazują bliskość Boga wobec człowieka. Dlatego tak ważne jest wychodzenie na peryferie oraz kształtowanie w sobie duchowego ojcostwa i macierzyństwa.
Biskup przywołał przy tym zdanie, które mocno wybrzmiało w jego wystąpieniu: korzeniem współczesnego smutku może być brak ojcostwa i macierzyństwa.
Bp Kiciński zachęcał osoby konsekrowane, by nie bały się otwartych drzwi i nowości. Ich zadaniem jest także – jak mówił – „niepokoić miłością”.
– Nie wolno nam prywatyzować miłości. Nie bać się otwartych drzwi, nie bać się nowości – apelował.
Na zakończenie przywołał program duchowy i duszpasterski wskazany przez papieża Leona XIV na początku jego pontyfikatu. Jak zaznaczył, może on być ważnym punktem odniesienia także dla życia konsekrowanego.
– Spójrz na Jezusa, przybliż się do Niego i przyjmij Jego słowo – mówił. A następnie dodał: – Dzielmy się Słowem z innymi.








