Biskup pomocniczy diecezji warszawsko-praskiej podjął wiele tematów ważnych dla życia kapłańskiego i stałej formacji. Rozważał m.in. wezwania Modlitwy Pańskiej w kontekście kapłańskiej służby. Mówił o wzajemnych relacjach kapłanów, o budowaniu więzi z krewnymi, przyjaciółmi, parafianami. Wszystkie tematy odnosił do zdarzeń, jakie miały miejsce w jego życiu. Przytaczał liczne opowieści, ale także sytuacje trudne i bolesne. Biskup Marek wspominał także etapy swojej pracy kapłańskiej – gdy był wikariuszem, zastępcą rektora seminarium, proboszczem i wreszcie biskupem.