Przez 40 lat pracowała jako pedagog z niepełnosprawnymi dziećmi – upośledzonymi umysłowo, słabo słyszącymi, głuchymi. – Uczyłam je ręcznych robótek, wykonując z nimi rozmaite prace. Szyłam, haftowałam, robiłam makramy – wspomina. – Zawsze chciałam to, co robię, wykonywać na Bożą chwałę; przez pracę okazywać Bogu miłość, i to nie „byle czym”. Kiedy przeszłam na emeryturę, zastanawiałam się, „co ja teraz dla Niego będę robić?” Okazało się, że On się zatroszczył o zajęcie dla mnie.