To owoc marzeń zrodzonych jeszcze w czasie pandemii. – Moje córki, wtedy nastoletnie, należały do młodzieżowej wspólnoty. W czasie lockdownu cały czas pozostawały w kontakcie ze swoimi przyjaciółmi, uczestniczyły w spotkaniach online. Widziałam, jak cenne były te relacje – wspomina Anna Lazar-Tomaszek. – W tamtym czasie spotkałam w okolicy znajomą, mamę nastolatka. „Słuchaj, nie wiem, co mam zrobić… Mój syn siedzi całymi dniami zamknięty, bez jakichkolwiek relacji z rówieśnikami. Widzę, jak źle to na niego działa” – mówiła. Pomyślałam wtedy: „Czemu w naszej dzielnicy nie ma przestrzeni, gdzie młodzi mogliby się spotkać, budować relacje – z drugim człowiekiem, z Panem Bogiem?”.