Już na początku wykładu B. Wróbel sięgnął do najstarszych źródeł pisanych. - Jeden z najstarszych dokumentów dotyczących Obornik, z dnia 2 lipca 1403 roku, wymienia ks. Martinusa jako proboszcza przy kościele w Obornikach. Sama wzmianka o proboszczu wskazuje jednak, że świątynia musiała istnieć znacznie wcześniej - mówił prelegent.
Wykładowca wyjaśniał: - Nie był on z pewnością pierwszym, bo kiedy budowano w 1623 roku nowy kościół na miejscu starego, to stary określono na około 320 lat. To prowadzi do wniosku, że pierwszy kościół w Obornikach powstał najprawdopodobniej około 1300 roku, w pobliżu miejsca, gdzie dziś znajduje się pałac. Była to drewniana, jednonawowa świątynia, która z czasem uległa zniszczeniu, co doprowadziło do budowy nowego, murowanego kościoła w 1623 roku - referował B. Wróbel.
Istotnym momentem w historii miasta był okres reformacji. Prelegent przypomniał, że w Obornikach Śląskich pierwsza parafia ewangelicka powstała w 1545 roku i przejęła istniejący kościół katolicki.
Z biegiem czasu, w wyniku przemian politycznych w księstwie wrocławskim pod panowaniem Habsburgów, część świątyń wracała do katolików. Jednak - jak zaznaczył prelegent - nie w Obornikach i nie w Wilczynie. W efekcie oba te miejsca stały się ważnymi ośrodkami dla protestantów. - Kościoły w Obornikach i Wilczynie stały się takimi kościołami ucieczkowymi, do których wierni musieli przybywać z okolicznych miejscowości, aby uczestniczyć w nabożeństwach - opowiadał Wróbel.
Na przestrzeni wieków miasto przechodziło również podziały administracyjne i własnościowe. Oborniki Śląskie przez długie lata zostały podzielone na Oborniki Górne i Oborniki Dolne. Podziały te miały wpływ nie tylko na życie społeczne, ale również religijne.
Na początku XIX wieku katolicy stanowili zaledwie około 10% mieszkańców. Nie mieli własnej świątyni, dlatego uczęszczali na nabożeństwa do oddalonych o
- Sytuacja zaczęła się zmieniać dopiero pod koniec XIX wieku, gdy duszpasterstwo objął ks. dr Konstanty Mattner. To właśnie on zainicjował budowę nowego kościoła dla rosnącej wspólnoty katolickiej - mówił prelegent.
Efektem tych działań było wzniesienie neogotyckiego kościoła pw. św. Jadwigi, który poświęcono 26 września 1901 roku. Początkowo ustanowiono tu jedynie rektorat, a parafia została erygowana dopiero po I wojnie światowej - 1 października 1920 roku przez kard. Adolfa Bertrama.
- Mimo to przez dłuższy czas brakowało stałych duszpasterzy; dopiero w 1947 roku parafię objęli salwatorianie. W 1952 roku zmieniono wezwanie kościoła na Najświętsze Serce Jezusa - oznajmił B. Wróbel.
Zwrócił także uwagę na znaczenie lokalnych napięć i podziałów. - Chodziło o to, żeby te animozje zniknęły - mówił, tłumacząc lokalizację kolejnej świątyni - w związku z czym nowy kościół stoi dokładnie na granicy między Obornikami Górnymi i Dolnymi.
Obecny kościół pw. św. Judy Tadeusza i św. Antoniego Padewskiego został poświęcony 15 września 1908 roku (jako ewangelicki), a uroczystość ta miała bardzo podniosły charakter. - Na ulicach miasta wzniesiono łuki triumfalne, a całe Obernig ubrało się w odświętne stroje - relacjonował prelegent.
Stary kościół, znajdujący się w pobliżu pałacu, stopniowo popadał w ruinę. Ostatecznie - jak obrazowo opisał Wróbel - jego los przesądzili robotnicy sezonowi, którzy zaczęli rozbierać budynek i sprzedawać jego elementy, aż „kościół sam się zawalił”.
Główny kościół ewangelicki (dzisiaj pw. św. Judy Tadeusza i św. Antoniego) przetrwał do końca II wojny światowej. Po jej zakończeniu został przejęty przez państwo polskie i w 1962 roku przeznaczony na magazyn. Dopiero w latach 80. XX wieku podjęto starania o jego odbudowę. - Budynek był w fatalnym stanie technicznym - podkreślał Wróbel. Inicjatorem prac był ks. Alfred Ryguła, a kontynuował je ks. Tadeusz Skwarczyk. Po gruntownym remoncie i adaptacji poewangelicką świątynię ponownie poświęcono 23 października 1983 roku.
W 2001 wydzielono z parafii pw. NSPJ wydzielono parafię pw. sw. Judy Tadeusza i św. Antoniego.
Wykład Bogusława Wróbla ukazał, jak burzliwa i wielowątkowa jest historia życia religijnego w Obornikach Śląskich. Przenikają się w niej różne tradycje wyznaniowe, wpływy polityczne oraz lokalne uwarunkowania społeczne. Dzięki zachowanym dokumentom i przekazom możliwe jest dziś odtworzenie tej historii - pełnej zmian, napięć, ale i ciągłości wiary kolejnych pokoleń mieszkańców.
