Nowy numer 49/2020 Archiwum

Bóg bardzo nam ufa

To są nasze dzieci, zrodzone z naszej miłości, tyle tylko, że się nie są przez nas poczęte – tak mówią Michalina i Paweł o swoich adoptowanych synach: 4-letnim Hubercie i 7-miesięcznym Franciszku.

Jeszcze jako narzeczeni, w ramach przygotowań do ślubu, uczestniczyli w spotkaniu z rodziną, która adoptowała dziecko. Pod wpływem ich świadectwa zgodnie pomyśleli, że gdyby mieli problem z poczęciem dziecka, również zdecydowaliby się na taki krok. Pobrali się w 2003 r. Mimo że byli otwarci na potomstwo i bardzo go pragnęli, pierwszą rocznicę ślubu przeżywali jako małżeństwo bezdzietne. Siłą rzeczy, ze strony rodziny i znajomych, zaczęły pojawiać się pytania: „A na co wy jeszcze czekacie?” – Wtedy jeszcze byliśmy spokojni, ale wiedzieliśmy, że coś jest „nie tak” – opowiada Michalina. Ponieważ problem nie znajdował rozwiązania, małżonkowie postanowili poszukać fachowej pomocy. Skomplikowana procedura diagnostyczna była dość uciążliwa, zwłaszcza dla Michaliny.

Do dziś, gdy wspomina to, przez co wtedy przechodziła, na jej twarzy odżywają emocje. – Obiecywaliśmy sobie, że będziemy mieć trójkę dzieci, a nie mogliśmy doczekać się jednego – wspomina. Coraz częstsze pytania o potomstwo pogłębiały frustrację małżonków, tym bardziej że podjęte leczenie nie przynosiło oczekiwanych rezultatów.

Właśnie urodziłam

Temat adopcji pierwszy podjął Paweł. – Jako małżeństwo z trzyletnim stażem odczuwaliśmy swoistą pustkę – przyznaje mężczyzna. Dziś śmieją się na wspomnienie o tym, jak oczekiwali na pierwsze dziecko. „Trzyletnia ciąża” – takie skojarzenie rodzi się w nich, gdy powracają myślami do 2006 r. Wtedy to zgłosili się do ośrodka adopcyjnego. W kolejce na specjalistyczny kurs czekali aż trzy lata. Półroczny cykl wykładów był dla nich źródłem wiedzy, także na temat trudności, jakie mogą spotkać rodzinę adopcyjną. – Nasze nastawienie zmieniało się z regularnością sinusoidy – wspomina Paweł. Jednym z tematów, który wzbudzał w nich najwięcej obaw, była kwestia praw rodziny biologicznej dziecka. – Uprzedzano nas, że dziecko będzie szukać swoich korzeni – wyjaśnia Michalina, dodając, że początkowo nie umiała zgodzić się na taki stan rzeczy. Potrzebowała czasu, by zrozumieć, że taka potrzeba u adoptowanego dziecka będzie czymś naturalnym, a jej zadaniem – jako matki – będzie okazać wtedy miłość i wsparcie. Wpisanie na listę rodzin gotowych do adopcji oznaczało, że pozostaje im już tylko czekać na telefon. W ich domu pojawiło się łóżeczko i szafa pełna ubranek w różnych rozmiarach, Przyszli rodzice nie określili płci dziecka, które chcieli przyjąć, a jedynie jego wiek: od 0 do 1 roku. – To była po prostu inna, trochę bardziej zwariowana forma ciąży – żartuje Paweł. – Telefon z radosną wiadomością odebrałam, będąc w pracy. Zalana łzami poszłam do pani dyrektor. Zaniepokojonej na mój widok szefowej powiedziałam: „Właśnie urodziłam” – opowiada mama Huberta.

« 1 2 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama